Gisteren begon en eindigde mijn dag met het theaterstuk ‘Schroot’. ‘s Morgens in alle vroegte over de lege autostrade naar Brussel om tijdens het ochtendprogramma ‘Bonus’ over ‘Schroot’ te babbelen. ‘s Avonds, in het donker, op de lege parking van Ford, om naar een generale repetitie van ‘Schroot’ te kijken. Telkens als ik het woord ‘Generale Repetitie’ gebruik verbetert regisseur Simon Devos me. Hij noemt het ‘Doorloop’.

Op de tribune zitten slechts een paar mensen. Buiten J. en ikzelf zijn er alleen de mensen van Nieuwstedelijk en een fotografe.
Ik ken de teksten uiteraard. Maar toch weet ik niet echt wat te verwachten als ik op het bankje naar de donkere parking voor me zit te kijken. Bram De Win, acteur, maakt zich klaar. We krijgen een hoofdtelefoon op en de techneuten van Nieuwstedelijk werken de laatste voorbereidingen af. De fotografe zoekt nog snel een sjaal want het is berekoud.

En dan is het zover.

Ik zie hoe het personage, Henry, de parking op komt gereden. En dan hoor ik zijn stem. Door de hoofdtelefoon lijkt het alsof ik mijn eigen gedachten hoor. Ik ben dadelijk mee.

Tijdens de volgende 80 minuten ben ik getuige van de levensloop van deze man. Deze fordmens. Ik moet lachen als hij zijn vader imiteert, een foreman op Ford. Ik voel de kriebels als hij een aanzoek doet in een vol voetbalstadion. Deel zijn geluk.

Ik voel de verscheurde vertwijfeling als hij het moeilijkste moment tijdens zijn job als wachter met ons deelt. En als hij later het zwaarste moment van zijn leven -op Ford met iemand van Ford- staat te vertellen zie ik niet alleen zijn tranen blinken in de lichten. Ik voel ze ook. Vanaf dan draag ik zijn eenzaamheid mee.

Ik wou dat de grote bonzen, desnoods Henry Ford zelf, de trots van deze mens kon zien. Trots op ‘zijn’ producten, zijn fabriek, zijn leven. De last van de sluiting is des te zwaarder. Zijn loyaliteit is onbetaalbaar. Hij moet het nog verwerken, zoveel is duidelijk. Maar gaat hem dat ooit lukken?

Als ik zijn woede voel, wil ik opstaan en mee schreeuwen. Als ik zijn frustratie zie, maak ik een vuist onder het deken op mijn knie. Als ik zijn machteloosheid zie dan wil ik naar hem toegaan om te troosten.

Het einde is mooi. Zo mooi. Zijn stem in mijn hoofd laten mijn gedachten horen toen ik die laatste wandeling door de fabriek deed. Ik krijg rillingen, maar niet van de koude. Bram, de acteur verdwijnt en maakt plaats voor Henry, de Fordmens. Ik ben trots op die mens. De collega.
Of beter gezegd, de ex-collega.

Eigenlijk kan je een leven inderdaad in 80 minuten vertellen. Hoogtepunten, hoop en dieptepunten. Het gaat nu over iemand van Ford, maar evengoed had het over om het even wie kunnen gaan. Ik was alvast blij dat ik het mocht zien. Waarschijnlijk gaat iedereen het op zijn/haar manier beleven en situaties herkennen. De plaats was alvast surreëel. Op de overdekte tribune naar een donkere, lege parking kijken, met op de achtergrond dat bekende bord met Fordlogo. Het heeft iets speciaals.

Het lied ‘Ciao Mondeo’, speciaal geschreven (door Stijn Severs) naar aanleiding van de Fordsluiting, leek gemaakt voor deze opvoering. Het deed me zelfs denken aan een link tussen de geschiedenis van de Limburgse mijnen en Ford Genk.

Hoe Bram De Win het personage Henry tot leven bracht, maakte indruk.  De afgelopen tijd mocht ik met meerdere mensen van Nieuwstedelijk kennis maken. Hun inzet en enthousiasme, echte passie voor hun ‘ding’, werkten aanstekelijk. Als ik dan ineens vanop de tribune naar hun project mag kijken ben ik blij dat ik deze kans kreeg.

Veel ervaring met locatie-theater (zoals men dit project noemde) had ik nog niet. Nu weet ik dat het niet de laatste keer zal zijn. Wat ik wel iedereen absoluut kan aanraden: draag warme kleding, breng je warmste deken mee en een lekker kussentje om op te zitten. Het maakt het niet alleen gezelliger, maar zal je in de avondkoude ook effectief warm houden. Je zal zeker niet de enige zijn.

Guido Kees.

‘Schroot’ opvoeringen op de Parking Ford Genk, van 23/09/2015 tem 30/09/2015, telkens om 20:15.

Link naar Nieuwstedelijk en bestellen tickets (089/654490): http://www.nieuwstedelijk.be/project/schroot

Link naar interview: http://www.radio1.be/programmas/bonus/schroot-over-het-einde-van-ford-genk

Link/ beluisteren song Ciao-Mondeo: https://tour.bandcamp.com/track/ciao-mondeo

Het was weer laat toen ik vorige nacht een punt zette (letterlijk) achter de laatste zin van dat hoofdstuk in 'De Zoon van Artan', Toch mocht ik er vanmorgen vroeg uit omdat ik als gast uitgenodigd was in het radioprogramma 'Bonus' op radio 1.
Een ochtendprogramma, welteverstaan.
Op weg dus naar het VRT gebouw in de Reyerslaan. Samen met regisseur Simon Devos ging het in de studio over het theaterstuk 'Schroot', een voorstelling over de sluiting van Ford Genk. Omdat ik tekstbijdragen leverde én ook zelf nog op Ford werk (tot einde dit jaar) wilde men mij ook enkele vragen stellen.
Lekkere koffie bij de VRT, trouwens.

Het interview is hier te horen: http://www.radio1.be/programmas/bonus/schroot-over-het-einde-van-ford-genk

Soms schrijven recensenten een zin waar je jaloers op bent. Op de website http://boekenwurm-en-pleeg.nl/het-potlood-guido-kees/ verscheen een recensie waarin ik de omschrijving
 vond; 'Het potlood las als een trein waar ik niet uit kon stappen...'

Buiten het feit dat dit een mooi compliment is voor het boek, is de zin zo plastisch dat ik 'm ooit nog wel eens stiekem zal gebruiken. Maar laten we dat geheim gewoon onder ons houden. Mooi gevonden, beste recensent :-)

De integrale recensie:
Tom kan heel goed tekenen, hij heeft talent. Op school vindt hij het maar niks. Ook daar zit hij soms te tekenen, om de saaie lessen van economie door te komen. Tom valt niet echt op, hij gaat zijn weg. Zijn hart ligt bij het tekenen. Tom vindt Lisa een leuk meisje, ze is erg populair op school, maar Lisa ziet hem niet staan. Zijn moeder heeft een antiekwinkel. Op een dag ontdekt Tom daar een potlood. Het tintelt als hij het potlood vasthoud en er gaat een trilling door hem heen. Van zijn moeder mag hij het potlood houden. Vanaf dat moment gebeuren er vreemde en spannende dingen. Maar wat heeft het potlood hier mee te maken? Nu krijgt hij wel de aandacht van Lisa. Ze vindt het ook spannend en wil meer over dat magische potlood weten. Samen gaan ze op zoek. Wat ze te weten komen, is niet om vrolijk van te worden. Tom wil vechten voor alles wat er is gebeurd. Hij wil verder leven, samen met de mensen van hij houdt. Maar is er voor hem nog een toekomst weggelegd? Er gebeurt zo, veel hoe kan hij al die ellende stoppen? Soms weet hij zich geen raad, overal liggen de spoken op de loer.
Gelukkig komt er hulp. Van wie?
Lees het in dit prachtige boek.

Het Potlood las als een spannende trein waar ik niet uit kon stappen. Guido Kees kan beeldend schrijven. Het leek soms alsof ik in een film zat. Hij kan toveren met woorden. Een juweeltje voor jong en oud.

Toneelstuk brengt sluiting Ford Genk tot leven 04/09/2015 om 13:44 | Bron: BELGA

Print Foto: 

Genk - Schroot is de naam van een nieuwe theatervoorstelling waarin de geschiedenis van Ford Genk verteld wordt. Tussen 23 en 30 september speelt gezelschap Het Nieuwstedelijk acht keer de nieuwe voorstelling op een voorlopig nog geheime locatie in de buurt van de Ford-site.


Op 24 oktober 1962 wordt in Genk de eerste steen gelegd voor een nieuwe Ford-fabriek, één van de modernste van Europa. Dag op dag 50 jaar later kondigt Ford Europe de sluiting aan. Als het doek valt, betekent dat het ontslag van 4.300 Ford-werknemers en 5.500 werknemers bij de toeleveranciers. Voor de buitenwereld een nieuwsfeit, voor de betrokkenen een tragedie... Het theaterstuk Schroot vertelt het persoonlijke verhaal van een bewakingsagent die als laatste de poort achter zich dicht trekt. Ford was niet alleen zijn werk, maar ook zijn leven. Wat rest hem nog, nu alles stopt? De voorstelling is gebaseerd op diepte-interviews met ex-werknemers en tekstbijdragen van Guido Kees, een ex-Ford-bediende.

Het stuk is gemaakt door Het Nieuwstedelijk, het nieuwe theaterhuis dat ontstaan is uit de fusie van het Leuvense muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding en het Limburgse theatermakershuis de Queeste. Het wordt tussen 23 en 30 september 8 keer opgevoerd, vlakbij de fabriek van Ford Genk. Wie een kaartje reserveert, krijgt info over de exacte locatie. Tickets zijn te bestellen via C-Minecultuurcentrum.be of telefonisch op 089 65 44 90.

(belga)